عارف بزرگوار سیّد ابوالحسن حافظیان خراسانی (1360-1282 هـ ش) در مشهد مقدّس در خاندان سیادت و تقوا دیده به جهان گشود. در آغاز به فراگرفتن ادبیات، ریاضی، طب قدیم، نجوم، هیئت، فقه و اخلاق پرداخت. به سفارش پدر بزرگوارش سیّد میرزا آقا،  شیخ حسنعلی اصفهانی معروف به «نخودکی» او را به شاگردی در ریاضات پذیرفت. وی مدتی نیز به خدمت سیّد مظهر حسین هندی مشغول بود. در سال 1437 هجری قمری، به اتفاق شیخ مجتبی قزوینی برای ملاقات و زیارت سیّد موسی زرآبادی به قزوین مسافرت نمود، آنچه در مدت گذشته به آن موفق شده بود، گویا مقدمه ای بود برای رسیدن به آن سیّد بزرگوار، بعد از آن به ترقیات کاملی موفق گشت، و صاحب مکاشفات و ضمیری روشن شد، و قوه ارادی او قوی گردید. به سال 1351 هجری قمری به هندوستان مسافرت نمود، و تا ده سال و شش ماه به ایران مراجعت نکرد. در کنار دریای گنگا، که دریای مقدس هندوهاست دیدن کرد. در هردوار، در آب گنگا غسل کرد، در بتخانه (پشت به بت و رو به قبله) نماز خواند و بعد از نماز با صدای بلند و لحن عربی، قرآن قرائت نمود. مرتاضین زیادی استماع کرده و متأثر شدند. در شهر سرینگر کشمیر برای شیعیان، مسجدی بنا کردند. برای تعیین جهت قبله، در دامنه کوه ترال کشمیر، بر بالای کوه صوفی پوره، برجی مربع از جنس سنگ ساختند. در آنجا نوشته است: «دو رکعت نماز بخوانید، حاجت از خدا بخواهید»، هر کس از شیعه و سنی هر حاجتی دارد آنجا رفته و دعا می کند، اسم آن محل را «آستانه» گذارده اند. و در شب‌های نیمه شعبان جشنی باشکوه در کنارش برگزار می‌کنند. حافظیان در کنار میر سید علی همدانی نقش مؤثری در گسترش اسلام در کشمیر داشته است. لوح محفوظ، که یکی از عجایب علمی است، را در قالب جدول 25×25 خانه در رابطه با انسان كامل بودن حضرت محمد صلی الله علیه و آله در همان سرزمین تصنیف نمود. و شرحی بر آن با عنوان شرح و تفسیر لوح محفوظ نوشت. لوح جنة الاسماء، که گمان نمی رود کسی تا کنون آن را به این صحت و کمال و زیبایی نوشته باشد نیز از ایشان است. ضریح شیر و شکر حضرت رضا علیه السلام از دیگر آثار ایشان می باشد. وی در رواق دارالسرور (یکی از رواق های حرم امام علی بن موسی الرضا علیه السلام) مدفون است.

بنهاد ضریحی ز زر و سیم بدستور * بر مرقد شاهی که به خورشید دهد نور

هر کس که ببیند ز سر صدق بگوید * ای بوالحسن حافظیان سعی تو مشکور

ضریح سازه‌ای منحصراً شیعی است که تزئینات و کتیبه‌های نقش‌بسته بر آن، با تأمل و دقت خاصی از منظر عقاید شیعه انتخاب می‌شود. ضریح شیر و شکر چهارمین ضریح قرار گرفته بر مضجع شریف امام رضا علیه السلام بوده است که در نیمۀ شعبان سال 1379 ه.ق. در محل قبر نصب شده است. طراحی این ضریح توسط استاد محمد‌تقی ذوفن صورت گرفته و ناظر ساخت و پژوهشگر انتخاب کتیبه‌های ضریح مرحوم سید ابوالحسن حافظیان بوده است. کتیبه‌های این ضریح شامل سورۀ یس، سورۀ انسان، اسماء الهی، احادیثی در شأن امام رضا علیه السلام و اسماء چهارده معصوم علیهم السلام است که اکثراً به خط زیبای ثلث کتابت شده است. به‌علت مرمت‌های صورت گرفته بر این ضریح، در کتیبه‌های آن تغییراتی ایجاد شده به صورتی که تعدادی از این کتیبه‌ها با نقوش اسلیمی فلزی تعویض شده است و تعدادی از اسماء الهی از قسمت تاج ضریح برداشته شده اما دیگر کتیبه‌ها کمتر دستخوش تغییرات بوده است. … ادامه مطلب

آیت الله العظمی وحید خراسانی (حفظه الله):

«جهت تعریف و شناساندن شخصیت علمی، عرفانی و دینی علامه حافظیان به مردم ایران و جهان باید کاری جدی انجام شود. در مورد حافظیان یا باید کار فاخر باشد یا انجام نشود.»

علامه امینی (ره):

«آقای حافظیان کلید علم هند و پاکستان است.»