مرحوم سیّد مرتضی حاج سیّدجوادی از محضر استاد خود آقا سیّد موسی زرآبادی تقاضا کرد اسم اعظم را به او آموزش دهند که با گفتن آن اجابت خواسته‌ی مشروع وی سریع و مؤثر باشد.

آقا دستور فرمودند: «مستمراً به زیارت عاشورا مداومت نمایید».

حاج سیّدجوادی سه سال مداوم همه روزه طبق دستور استاد در ساعتی معیّن زیارت عاشورا خواند تا سرانجام در پایان مدت سه سال، حضرت امام حسین علیه السلام در عالم خواب اسم مورد نظر را به او تعلیم داد.

حاج سیّدجوادی توضیح داد که امام حسین علیه السلام (بعد از این که اسم مورد نظر را توضیح داد) در خواب به او فرمودند: «آن‌گاه که تیر حرمله به گلوی علی اصغر شیر خوار علیه السلام اصابت کرد و خون از گلویش جاری شد با مشت آن را به هوا پرتاب نمود زیرا اگر به روی زمین می‌ریخت عذاب الهی نازل می‌شد و وقتی به هوا پرتاب کرد فرشتگان الهی در گرفتن آن سبقت گرفتند و در این زمان این اسم و قدرت استفاده از آن به حضرت امام حسین علیه السلام تفویض شد و ایشان هم حسب مورد به بعض اولیاء الهی افاضه کرده‌اند».

مرحوم سیّد موسی زرآبادی، شیخ علی اصغر، سیّد مرتضی حاج سیّدجوادی و سیّد مهدی میرزایی برای این اسم اهمیّت زیادی قائل بودند و می‌گفتند از بین اسمائی که بلد هستند این اسم از همه مهم‌تر است و از این جهت به آن «اسم بزرگ» می‌گفتند. اما هرگز خود اسم را بر زبان جاری نمی‌کردند تا مبادا کسی آگاه شود.

تکرار این اسم تکوین و توجه می‌آورد، تلفظ خاص دارد و عدد ابجدی آن280 می‌باشد. اگر این اسم به مدت 40 روز و شب و در هر وعده‌ی زمانی 1000 بار گفته شود در «طی الارض» به کار می‌آید.

منبع: کتاب علوم اسراری، صص 30 – 28

0 پاسخ

دیدگاه خود را ثبت کنید

تمایل دارید در گفتگوها شرکت کنید؟
در گفتگو ها شرکت کنید.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *


6 + 5 =